Ik was ongeveer 6 jaar oud, toen ik al interesse had in tekenen. Ik wilde vooral afbeeldingen uit tijdschriften en boeken natekenen. Het was voor mij een uitdaging om ten minste het zelfde resultaat te bereiken als de voorbeelden, die ik uitzocht.

Ik groeide op in een gezin van 11 kinderen. Deze omgeving werd door mij ervaren als autoritair, gezagsgetrouw, "katholiek!". In deze atmosfeer moest ik het zien te redden. Het was meer een overlevingstrategie, want creativiteit werd door mijn omgeving niet echt gestimuleerd. Behalve - opmerkelijk genoeg - op de lagere school, daar merkte ik aan de reacties van leraren en medescholieren, dat zij best wel bewondering hadden voor mijn "tekentalent". Hierdoor werd ik extra geprikkeld om, waar de mogelijkheid zich ook maar voordeed, te tekenen of te schilderen. Ik tekende met kleurpotlood (Caran d'Ache). Het materiaal in het potlood kon je met water verdunnen, waardoor de tekening een "aquarel schilderij" werd.

Toen ik 'n jaar of 14 was, kwam ik in contact met een kunstschilder, Deen Florack. Hij woonde bij ons in de straat. Hij kreeg mijn "werk" onder ogen en dat was voor hem blijkbaar voldoende om mij te vragen les bij hem te nemen. Ik ging daar uiteraard op in. Ik had binnen een tijdsbestek van één winterperiode volgens hem zoveel geleerd, dat hij van mening was dat ik m'n eigen weg moest gaan. "Jij hebt hét talent", zei hij......

Op 16 jarige leeftijd ging ik werken als meubelmaker. Ik had de ambachtschool gedaan en in die tijd was het normaal om na het behalen van het diploma aan de slag te gaan en eventueel verder te leren via de avondschool. Ik heb dat dus ook braaf gedaan. Ik ben zo'n 3 jaar als meubelmaker werkzaam geweest. Daarna vond ik het tijd om iets anders te gaan doen en ik kwam terecht in de bouw, eerst 'n tijdje in Nederland, maar al snel daarna - ik was toen 19 jaar oud - in Duitsland......

Intussen had ik verkering gekregen met een lieve meid, Haar naam: Tiny Walta. Ik was 18 en zij 15. Na 5 jaar verkering volgde een huwelijk en al "snel" daarna kregen wij een dochter, Sandra.

Ik heb tot 1983 in de bouw gewerkt, afwisselend in Duitsland, België en opnieuw in Duitsland. Na een periode van 15 jaar zéér zwaar werk, vond ik het tijd om daar afstand van te nemen en "niets" te doen. Maar ja, dat niets doen was wel erg duur! In 1985 zocht ik toch maar mijn heil in de "fabriek", terwijl ik jarenlang had beweerd nooit in een fabriek te gaan werken. Achteraf gezien heb ik er geen spijt van gehad. Ik kwam bij de firma Rockwool Lapinus terecht en daar zag ik kans om op een creatieve manier te werken op het gebied van techniek en organisatie. Juist dáár kreeg mijn artistieke ontwikkeling een duidelijke vorm, want ik werd in de gelegenheid gesteld om mijn schilderkunst in de kantine van dat bedrijf te tonen en al vrij snel had ik succes met zg. "vrije" tentoonstellingen buiten Rockwool. Ik werd daarbij gesteund door de stichting "Alphons Winterprijs".

In mei 1994 werd het fundament gelegd om als zelfstandige ondernemer (beeldend kunstenaar) te gaan bouwen aan een eigen galerie. In overleg met mijn vrouw Tiny besloten we om de sprong in het diepe te wagen. Onze dochter Sandra was inmiddels getrouwd en woonde op haar eigen. Er brak een zeer gelukkige tijd aan. Ik werkte toen nog 2 dagen in de week bij Rockwool en de andere 5 dagen werkte ik in het atelier en in de galerie. In september 1997 nam ik ontslag bij Rockwool en vanaf toen kon ik mij voor de volle 100% geven aan onze eigen galerie/atelier.

Toen, na een mooie spannende tijd van drie jaar creatieve ontwikkeling, zakelijk succes en nog meer naar elkaar toe groeien, kwam opeens, uit het niets, een heel donkere en zware tijd op me af. 9 Juli 2000, in de leeftijd van 48 jaar, overleden te Maastricht: Tiny Smeets-Walta, echtgenote van Alf Smeets, moeder van Sandra (zo staat het op het bidprentje).
In één klap alles weg!..........

Na verloop van tijd nam ik de draad weer op. Ik ging weer schilderen en ik opende de galerie opnieuw. Nu, 5 jaar later, in 2005, is mijn oude leven afgestorven en is er een nieuw leven voor in de plaats gekomen. Mijn schilderkunst heeft een diepere betekenis gekregen. Deze filosofie is terug te vinden in mijn initialen: "AS".

Het is het middelpunt, de kern, het draaipunt. Uit "AS" kom je op deze wereld en als "AS" ga je van deze wereld. De mens sterft en verandert in AS om van daaruit te herrijzen. Nu, na 5 jaar weduwnaar te zijn, weet ik dat als iemand sterft en men zegt dat hij of zij een verre reis tegemoet gaat, dit helemaal niet zo ver is. Je gaat niet verder dan "de hoek om".

De AS symboliseert het begin en het einde,

alles in één, één in alles.

"Pars Pro Toto"

In de plant zit het zaad, zoals het zaad zit in de plant, in de mens zit de mensheid en in de mensheid zit de mens.

In mij zitten de gedachten en gevoelens, die zichtbaar worden door het beeld op het doek, gevangen in een raamwerk, waar het opgesloten zit voor de eeuwigheid.

Alfons Smeets

AS